سایه روشن ملکوت

2006-12-29T05:39:00.000-08:00

روی در و دیوار این خونه خاطره های زیادی دارم ...خاطرات تلخ ، خاطرات شیرین
دوست های خوبی هم دارم ...دوستانی که گاه به گاه به خونه ی دلتنگی هام سر میزنن ...حتی اگه کسی تو این خونه نباشه
دلم میخواست بیام و دوباره ساکن این خونه بشم ...دلم میخواست بیام و دوباره پنجره ها رو باز کنم ،
اما شاید بهتر باشه که خاطره های این خونه همین طوری بمونه حتی اگه خاک گرفته باشه ...می خوام این خونه رو همین طوری بزارم و برم یه جا همین حوالی ساکن شم
دلنوشته هام فرقی نکرده فقط آدرس خونم عوض شده ...خوشحال می شم تنهام نگذارید

((اینم نشونی خونه ی تازه ام (( سایه روشن ملکوت

2006-07-28T15:29:00.000-07:00

چشم اندازی ديگری
با کليدی اگر مي‌آيي
تا به دست ِ خود

از آهن ِ تفته

قفلي بسازم.
گر باز مي‌گذاری در را،
تا به همت ِ خويش

از سنگ‌پاره‌سنگ

ديواری برآرم. ــ
باریدلدر اين برهوتديگرگونه چشم‌اندازی مي‌طلبد.
□
قاطع و بُرّنده

تو آن شکوهپاره پاسخي،
به هنگامي که

اينان همه

نيستند
جز سوآلي

خالي

به بلاهت.
□
هم بدان‌گونه که باددر حرکت ِ شاخساران و برگ‌ها، ــ
از رنگ‌های تو

سايه‌يي‌شان بايد
گر بر آن سرندکه حقيقتي يابند.
هم به گونه‌ی باد

ــ که تنها
از جنبش ِ شاخساران و برگ‌ها ــ
و عشقــ کز هر کُناک ِ تو ــ
□
باریدلدر اين برهوتديگرگونه چشم‌اندازی مي‌طلبد

2006-07-28T15:19:00.000-07:00

پروانه خواست که برقصد

اما مادرش به او نياموخته بود

پروانه خواست که بگريد

پروانه خواست که انتطار بکشد

پروانه خواست که تحمل کند

پروانه خواست که بسوزد

اما مادرش به او نياموخته بود

پروانه ميگفت : ای کاش عشق هم آموختنی بود و مادر به من نمي آموخت...

2006-07-28T14:36:00.000-07:00

روز مانده به پايان جهان، تازه فهميد که هيچ زندگي نکرده است. تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود. پريشان شد و آشفته و عصباني. نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت،خدا سکوت کرد. آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سکوت کرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سکوت کرد. به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد،خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد، خدا سکوتش را شکست و گفت :بنده ی من، اما يک روز ديگر هم رفت. تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي. تنها يک روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يک روز را زندگي کن. لابه لاي هق هقش گفت: اما با يک روز... با يک روز چه کار مي توان کرد... خدا گفت:آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند ، گويي که هزارسال زيسته است و آنکه امروزش را درنمي يابد، هزار سال هم به کارش نمي آيد. و آن گاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگي کن. او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گودي دستانش مي درخشيد. اما مي ترسيد حرکت کند، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد. قدري ايستاد... بعد با خودش گفت: وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد، بگذار اين يک مشت زنگي را مصرف کنم. آن وقت شروع به دويدن کرد. زندگي را به سر و رويش پاشيد، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد که ديد مي تواند تا ته دنيا بدود، مي تواند بال بزند، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد.مي تواند...او در آن يک روز آسمان خراشي بنا نکرد، زميني را مالک نشد، مقامي را به دست نياورد اما...اما در همان يک روز دست بر پوست درخت کشيد. روي چمن خوابيد. کفش دوزکي را تماشا کرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي که نمي شناختندش سلام کرد و براي آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان يک روز آشتي کرد و خنديد و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.او همان

يک روز زندگي کرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند، امروز او در گذشت، کسي که هزار سال زيسته بود

امروز منم حلا همون آدم رو دارم چند روز پیش تولدم بود و وارد 27 سالگی شدم نمیدونم با سال جدیدی که پیش رو دارم چیکار باید بکنم حالا حس میکنم خیلی فرصت ها رو از دست دادم خدا جون ذهنم پریشونه قلبم بی قراره بهم یاد بده تا همه قانونهای بازی رو رعایت کنم یادم بده که اگه باختم گریه نکنم یادم بده که اگه شکستم بازم نیفتم تو میگفتی که اگه رویاهاتو شکستند و فرو ریختن نترس و تکه ها رو بردار و به دنیا لبخند بزن چرا که رویاهایی که آسان میشکنن آسان هم ساخته میشن اما نگفتی با چه نیرویی ؟خدا جون بیاو چترتو تو دل من بازم باز کن بیاو بهم آرامش بده خدایا میگن امشب شب آرزوهاست اما من در اوج تمنا بی آرزوم خدا میخوام امشب حست کنم منو به گونه ای بساز که مایهخجالت تو و خودم نباشم راهی نمیبینم آینده پنهان اما مهم نیست همین کافیه که تو همه چیز رو میبینی و من تو رو بهم یاد بده که دعا کنم .. عمل کنم... و شجاع باشم خدا جون میدونی امشب شب آرزوهاست ؟ فقط میگم تنهام نزار

سوفیا خانوم تولدت مبارک

2006-06-23T12:12:00.000-07:00

تقديم به او كه ميداند حرف دلم را:
من لبریز از گفتنم نه از نوشتن . باید که اینجا روبروی من بنشینی و گوش کنی ، من خوب می دونم که زندگی، یکسره صحنه بــازی اما بدان که همه کس برای بازی های حقیر آفریده نشدند. منو به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان . تو چون دستهای من، چون اندیشه های سوگوار این روزهای تلخ و چون تمام یادها از من جدا نخواهی شد حدیث غریب دوست داشتن را اینک از زبان کسی بشنو که به صداقت صدای باران سخن می گفت . من هرگز نخواستم که از عشق ، افسانه ای بسازم . باور کن من می خواستم که با دوست داشتن، زندگی کنم . کودکانه و ساده و روستایی . من از دوست داشتن فقط لحظه ها رومی خواستم . آن لحظه ای که تو را به نــام می نامیدم . من هرگز نمی خواستم از عشق، برجی بسازم .
مـــرگ حرف ساده ای است . نزار که خالی روزها و سنگینی شب ها در اعماق دل من، جایی از یاد نرفتنی باز کنه . ما برای فرو ریختن آنچه کهنه است آفریده شدیم .
بـــــــــــــــــــــــازگــــــــــــــــرد !
هر لحظه ای که در تسلیم میگذره، لحظه ای است که بیهودگی و مرگ را بزرگتر می کنه . زندگی طغیانیه بر تمام درهای بسته. امروز برای من روز خوبي نيست اینجا رو غباری گرفته . یاد تو هر لحظه با من رشد میکنه. تو این لحظه ها نیاز من به تو، نیاز من به باور کردنه خودمه. من خسته هستم دیگه نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پا ک نمیکنه .می دونی تحمل اندوه از گدایی همه شادی ها آسانتر. ما می تونستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خودمون کنیم. اما حالا دستی هست که با تمام قدرت منو به سوی ایمان به تقدیر می کشونه. دستمال های مرطوب، تسکین دهنده دردهای بزرگ نیستند. التماس، شـــــکوه زندگی را فرو می ریزه. تمنا، بودن را بی رنگ می کنه. و آنچه به جای می مانه ندامت. اگر دیوار نباشه، پیچک به کجا می پیچیه. نه من ماندنی هستم، نه تو. آنچه ماندنی است ورای من و توست. فرصتي براي فكر كردن. من رو تنها نذار.
همین ...
آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند
دستخطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند
فکر کن درد تو ارزشمند است
فکر کن گریه چه زیباست بخند
آدمک نغمه آزادی بخوان
به خدا آخر دنیاست بخند

2006-04-26T14:08:00.000-07:00

فاصله نام ها

میان شب و روز فاصله ای ست
که گرگ و میش گمان من وپسین آسمانش می نامند

میان سکوت و پچپچه فاصله ای ست
که تصمیم ترنمی در پس آسمانش مینامند
میان زادن پیله و آسمان پروانه فاصله ای ست
که آرامش انتظار و ترانه تکاملش می نامند

میان گونه نوزادو لبان نو بالغ من فاصله ای ست
که سایه روشن ملکوتش می نامند

میان همی شد آمد اندوه آدمی فاصله ای ست
که باران بی امان تغزل و ترانه اش می نامند

میان ماه و این کوچه منتظر فاصله ای ست
که پرده پوش نا بهنگام سحابی اش می نامند

میان فتیله و کور سوی کبریت نمور فاصله ای ست
که تردید تداوم شب بی پایانش می نامند

میان خواب شبانه و بیداری سبق فاصله ای ست
که رویای سبکبال نوش اندیش کودکانه اش می نامند

میان چکامه شبنم و رگبرگ بابونه فاصله ای ست
که خواهش خاموش تشنگی اش می نامند
اما میان من و تو ....ای تغزل مغموم فاصله ای ست
که میان مفاهیم آسیمه ام هنوز
نامیش نیست !
نامیش نیست!

2006-04-18T12:29:00.000-07:00

داستان درباره يك كوهنورد است كه می خواست از بلندترين كوه ها بالا برود .اوپس از سالها آماده سازي ماجراجويی خود را شروع كرد ولی از آن جا كه افتخار كار را فقط برای خود مي خواست . تصميم گرفت تنها از كوه بالا برود .شب بلندی های كوه را تماما در بر گرفت و مرد هيج چيز را نمی ديد.همه چيزسياه بود.اصلا ديد نداشت وابر روي ماه و ستاره ها را پوشانده بود .همان طور كه از كوه بالا مي رفت . چند قدم مانده به قله كوه . پايش ليز خورد . ودرحالي كه بهسرعت سقوط می كرد . از كوه پرت شد . در حال سقوط فقط لكه های سياهی را درمقابل چشمانش می ديد .واحساس وحشتناك مكيده شدن به وسيله قوه جاذبه اورا در خود مي گرفت.همچنان سقوط می كرد و در آن لحظات ترس عظيم همه رويدادهاي خوب وبد زندگي به يادش آمد.اكنون فكر می كرد مرگ چه قدر به او نزديك است.ناگهان احساس كرد كه طناب به دور كمرش محكم شد . بدنش ميان آسمان وزمين معلق بود و فقط طناب اورا نگه داشته بود.ودر اين لحظه سكون برايش چاره اي نماند جز آن كه فرياد بكشد :(خدايا كمكم كن)ناگهان صدای پر طنيني كه از آسمان شنيده مي شد جواب داد:(از من چه می خواهی ؟)ای خدا نجاتم بده !واقعا باور داری كه من مي توانم تو را نجات بدهم؟البته كه باور دارم .اگر باور داري طنابی را كه به كمرت بسته است پاره كن ....يك لحظه سكوت...ومرد تصميم گرفت با تمام نيرو به طناب بچسبد.گروه نجات می گويند كه روز بعد يك كوهنورد يخ زده را مرده پيدا كردند.بدنش از يك طناب آويزان بود و با دست هايش محكم طناب را گرفته بود ...واو فقط يك متر از زمين فاصله داشت.وشما ؟ چه قدر به طناب تان وابسته ايد ؟آيا حاضريد آن را رها كنيد ؟در مورد خداوند هر گز يك چيز را فراموش نكنيد .هر گز نبايد بگوييد كه او شما را فراموش كرده .يا تنها گذاشته است .هرگز فكر نكنيد كه او مراقب شما نيست .به ياد داشته باشيد كه او همواره شما را با دست راست خود نگه داشته است .

2006-03-29T00:40:00.000-08:00

فرا رسیدن نوروز باستانی یاد آور شکوه آریایی و یادگار جمشید بر همگی ایرانیان پاک پندار راست گفتار ونیک

کردار خجسته باد

. بوی باران بوی سبزه بوی خاک
شاخه های سوخته باران خورده پاک
عطر نرگس رقص باد
نغمه های شوق پرستوهای شاد
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش بحال روزگار
خوش بحا ل دختر میخک که میخندد به ناز
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

2006-03-28T07:24:00.000-08:00

2006-03-24T01:33:00.000-08:00

بزرگ خدایی است خداوندگار که آن آسمان را آفرید که این زمین را آفرید که انسان را آفرید وبرای انسان شادی را آفرید

2006-02-22T10:19:00.000-08:00

خواب زمستاني
جيرجيرک به خرس گفت: دوستت دارم
خرس گفت: الان وقت خواب زمستانيه، بزار بعد درباره ش صحبت مي کنيم خرس خوابيد ، اما نمي دانست عمر جيرجيرک فقط سه روزه

2006-02-22T10:17:00.000-08:00

زخم قديمی

يه روز از اون ور کوه نقره ای
يه مسافر رسيد که خسته بود مثل يک پرنده شکسته پر
پشت يک اسب سفيد نشسته بود .
قصه گفت برام از عشق و آدما دلم از شبای دلواپسی گفت
اون از آوار بهار دلخوشی ؛ دلم از عاشقی و بی کسی گفت
و درد و با نگاش ازم گرفت ؛ مثل ناجيا اومد شب و شکست
بعد از ا ون مثل تموم ناجيا اون مسافر رفت و کوله بارو بست
توی قلب من نشست و پر گرفت ؛ مثل يک پرنده پر زد و پريد
رفت و با نگاه من غريبه شد
هيچ کس اون مسافر و نديد ؛
ای مسافر ای سوار خسته تن که گذشتی از من و خاطره
رفتنت زخم قديمی منه دل من شکسته اما بی صدا
ای مسافر ؛ ای غريب جاده ها
که نشستی پشت اون اسب سفيد
آخر جاده ها بی نهايته تو بگو کجا ميشه اسب تو ديد.

2006-02-09T08:31:00.000-08:00

يه دختری تو خيمه ها خواب اسيری می بينه خواب می بينه رو صورتش گرد يتيمی می شينه
خواب می بينه گهواره رو دارن به غارت می برن بـچـه هــا رو تـو قـتـله گـاه بـرا زيـارت می بـرن
خواب می بينه تنگ غروب خيمه هارو می سوزونن راه فـرار بسته شده بـچـه هـا رو می سوزونن
خواب می بينه که نيمه شب گـم شـده تـو بيابونا يـه بـانـوی قـد خـمـيـده بـهـش ميـگـه بیـا بيـا
خواب می بينه سـر بـابـا رو نيـزه قـرآن می خـونه می خـواد لباشـو ببوسه نمی تونه نمی تونه
خواب می بينه به روی مـاه جوهر نيلی می زنن نانـجيـبـا تـو قتله گاه بـه بـچه سيلی می زنن
خواب می بينه مـحاسن بـابـا تـو دست دشـمنه به زيـر دشنهء عـدو چه دست و پـايی می زنه
خواب می بينه جلو چشاش سر بابا رو می بُرن خواب می بينه سواره ها گوشواره ها رو می برن

تنها یک لحظه به این فکر کنید که اگر به هر دلیلی چه درست یا نادرست این بلا سر ما میومد چی میشد؟

2006-01-31T09:59:00.000-08:00

دلم تنگ شده،دلم خيلی تنگ شده،دلم تنگ شده واسه خنده هات واسه بازیگوشی هات،دلم تنگ شده واسه چشمای قشنگت که توش يه دنيا عشق بود يه دنيا زندگی بود،کجا رفتی کجا رفتی بی وفا؟کجا رفتی؟
چرابه خوابم نمی آی،ازم قهر کردی؟حق داری قهر کنی حق داری،خيلی وقته به خونه کوچيکت سر نزدم،ولی قول می دم،قول می دم فردا هر جور شده ميام پيشت فقط تو هم قول بده باهام آشتی کنی،قول می دی؟
چشمامو می بندم بوی عطر می آد،بوی عطر تنت رو حس می کنم،يعنی آشتی کردی؟يعنی اومدی پيشم؟گرمی دستات رو روی صورتم حس می کنم،چشمهامو باز می کنم،آره تو اومدی،خنده رو لبت، تو چشمات پر از عشق پر از مهربونی،چقدر زود منو بخشيدی ازت ممنونم،دوست دارم بغلت کنم اما قدرت بلند شدن ندارم،تو نزديک تر بيا....نمی آی؟....نزديک تر ،خواهش می کنم نزديک تر بيا ،نمی تونی؟....... آخه عزيزم دلم برات تنگ شده ، دلم خيلی برات تنگ شده ..... حداقل يه چيزی بگو،بذار صدات رو بشنوم..........حرفم نمی زنی؟......حداقل يه بار صدام کن فقط......فقط يه بار بگو.......پس چرا نمیگی ؟شصت وپنج روزه صداتو نشنيدم من می خوام حرف بزنی......اما تو چيزی نمی گی حتماْ تو دلت میگی:
‌مگه هر چی تو می خوای بايد بشه؟شصت و پنج روزپیش هم ازم خواستی که نرم اما رفتم،اون موقع هم به حرفت گوش نکردم.
چشمامو می بندم........دوباره باز می کنم،هيچکس نيست تنهای تنهام،فقط عطر تنت هست عطر تنت

2006-01-18T12:48:00.000-08:00

بی سرنوشت

او می رود با گامهایی سست و لرزان
او میرود با جامه دانی کهنه در دست
آغاز برف و ابتدای یک شب ژرف
پایان کارش با چنین آغاز پیوست

او میرود اما کجا تا کوی یک دوست؟
یا سوی مهمانخانه یا نزدیک خویشان؟
آیا چه کس بی گفت و گو خواهد پذیرفت
اورا چنین آشفته و مات و پریشان؟

هر گام او در امتداد یک خیابان
صد قصه از تردید،بر جا می گذارد
نا خواسته ،چون پیکری پوینده در خواب
تا پیشخوان دکه یی پا می گذارد

در شیشه ها آشفته نقش او پیدا
با برف برموی شبرنگش نشسته
یاد آور آن روز شیرین عروسی ست
برفی که بر موی سیاهش تور بسته

آن روز،او در موجی از تور و پروگل
سیمین تنی،شیرینی لبی،افسونگری بود
تا چشم بر هم زد،میان شور و شادی
در دفتری نامش کنار همسری بود

فردا میان آشیان کوچک عشق
با آرزوهای بلند خود زنی شد
کوشید و جوشید وتلاشی پر ثمر کرد
وان آشیان قصر بلند روشنی شد

همبستر دیروز او،امروز مردی ست
معبود صد سیمین تن از سرمایه و سود
اما چه کس این نکته میداند که این زن
همپای اویک لحظه از کوشش نیاسود

آن مرد و آن قصر بلند وآن دل گرم
امروز درهارا به رویش بسته دارد
فردا زنی دیگر میان جامه تور
در خانه دیروز او پا می گذارد

این قانونی مردی توانگر
در پیش چشم کور قانون ایستاده
زان مایه و ثروت به نام (مهروکابین)
قانون پشیزی چند در دستش نهاده

ای خانه های گرم و ای دلهای پر مهر!
در گوشه یی از گوشه هاتان جای او نیست
در پاکی این چشمهای شسته در اشک
چیزی به جز ناپاکی فردای او نیست

تصویر زن در شیشه های مه گرفته
بر موی پر برف پریشان میکشد دست
از پشت میز دکه ، مردی با شگفتی
آهسته می گوید به زن):فرمایشی هست؟)

زن بار دیگر خسته و تنها و مبهوت
بر برفهای مخملی پا می گذارد
هر گام او در امتداد آن خیابان
صد قصه از تردید بر جا می گذارد

او می رود بی سرنوشتی از بد و خوب
آشفته از سرگذشت خود گریزان
می پیچد و می لرزد و می افتد از پای:
یک سایه از او در غبار برفریزان....

2006-01-12T12:43:00.000-08:00

ساعت شنی
های های، گریه می‌کند هنگامی که پا به میان آدمیان می‌نهد و از آن افلاک بر خاک فرود می‌آید. های های، نغمه‌ی سوز جدایی است... و به هنگام بازگشت، این همرهان او هستند که های های، نوشته‌های حک شده بر سنگ یادمان او را با اشک چشم از خاک، پاک می‌کنند. و این فراز و فرود برای هر مسافری بر لوح زندگی‌اش حک شده است.سرزمینی که آمدنش به آن، با ناله بود. و رفتنش از آن، با آه! ولی از این سوز تا آن سوز، چه می‌توان کرد؟
ساعت شنی زندگی هر مسافر، تنها یک مهلت کوتاه است. شاید به قدر ریختن چند دانه شن. شاید کمی بیشتر. و شاید هم کمتر. مهلتی است تا خودت را از این نردبان بالا بکشی. هر که بالاتر، بالاتر! و این نردبانی است که هر مسافری از آن بالا می‌بایست رفت. نردبانی که از بالا و پائین در امتداد است. برخی بالا رونده‌اند و برخی به سمت پائین. و این ناظر مسابقه است که هر یک از این دو را در مسیرشان کمک می‌کند. مسابقه‌ای میان تو و وجودت!
و او خود گفته است که اگر بخواهی بالا بروی، راه را برایت هموار می‌کند و اگر بخواهی پائین بروی، و بر آن اصرار ورزی، باز هم راه را برایت هموار خواهد کرد. و تو آزادی برای انتخاب... و مهلتی که هر لحظه به انتها نزدیک می‌شود.
کسی نمیداند آخرین دانه‌ی شن برای او چه وقت به پائین خواهد افتاد. اضطراب پایان مهلت، امید به کمک، ترس از لغزیدن و پائین رفتن...این همان حالتی است میان بیم و امید. خوف و رجاء. اینجاست که از اعماق وجودت او را صدا می‌زنی. و اگر بدانی که او با توست، سراسر امید و هیجان خواهی شد. و این توکل است.
دست‌هایت را محکم کن و از نردبان بالا رو. مطمئن باش اگر پایت لغزید، او تو را کمک خواهد کرد. حتی اگر هزاران بار بالا روی، و هزاران بار به پائین برگردی. بدان او با توست.
در تکاپوی رسیدن، با شوق وصل، چه شیرین است آن لحظه که مهلت به اتمام رسد...

2006-01-12T12:24:00.000-08:00

لیلی،نام دیگر آزادی
دنیا که شروع شد زنجیر نداشت ،خدا دنیای بی زنجیرآفرید .آدم بود که زنجیر را ساخت،شیطان کمکش کرد .
دل، زنجیرشد،زن،زنجیر شد .دنیا پر از زنجیر شد و آدم ها همه دیوانه زنجیری !
خدا دنیا را بی زنجیر میخواست . نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است .
امتحان آدم همین جا بود .دستهای شیطان از زنجیر پُر بود .
خدا گفت:زنجیرهایتان را پاره کنید .شاید نام زنجیر شما عشق است .
یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد .نامش را مجنون گذاشتند .
مجنون اما نه دیوانه بودو نه زنجیری .این نام را شیطان بر او گذاشت .
شیطان آدم را در زنجیر میخواست
لیلی،مجنون را بی زنجیر می خواست .
لیلی میدانست خدا چه میخواهد
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند .
لیلی زنجیر نبود .لیلی نمیخواست زنجیر باشد .
لیلی ماند . زیرا لیلی نام دیگر آزادیست

© این روزها همه دیوانه ی زنجیری اند و دنیا پر از زنجیر ...پر از لیلی ،اما بی مجنون

2006-01-01T12:19:00.000-08:00

زمستان رسیده ، جوجه هایم را نشمرده زمستان رسیده ...

همیشه پاییز که می آمد یا کریم ها می آمدند و پشت پنجره ی من می نشستند و گمان می کردند که آنسوی پنجره آشیانی است که ...

اما پاییز امسال یا کریمی نیامد ...

شاید خیال کردند که آن آشیان پشت پنجره ویران شده ... یا شاید آمدند و من ندیدمشان ... شاید آمدند و پاییز امسال دستان و دلم آنقدر گرم نبود که خیال کنند ...

امسال اتاقم بوی نرگس نگرفت ... چند ماه است که مُرده ام ...
می گویند پاییز امسال بی که برگ ریزان داشته باشم به پیشواز زمستان رفتم ... شاید هم زیر کوهی از یخ و برف ... !

راستی می دانستی که باران در هر چهار فصل سال می بارد ؟

دیگر تاب ندارم این خستگی را ...
پاییز را با این خستگی گذراندم و حتی صدای خش خش برگ های خستگیم را نگذاشتم هیچ عابری بشنود ...

اما دیگر ... آنچنان خستگی هجوم آورده که دستانم بی اختیار بر روی این صفحه کلید حرکت می کنند و ...

تو می گویی : قرارنبود که ...
زنگ می زنی بد و بیراه می گویی ...
گله می کنی و من اما هیچ نمی گویم . هیچ ندارم که بگویم ...

اما من آنقدر از خودم و از این روزگار در این مدت خسته شده ام که حتی حوصله ی تو و دوستان جدید را نداشته باشم ...
نمی خواستم توجیحت کنم یا توجیحم کنی ...
اما من خیلی وقت است که اشک هایم را برای خودم نگه داشته ام !

می دانی : پاییز حرمت نگه نمی دارد هيچوقت نگه نداشته ...
تو هم همین طوردرست مثل پاييز ...
تو حتی حرمت خودت را هم نگه نداشته ای چه برسد به حرمت ديدگانت ... !

گفتم دیدگان تو ! می دانی چند وقت است که دیدگان تو را .. نگاه غریب تو را حس نکرده ام ... یاد نکرده ام ... اصلا دیدگانت چه رنگی بود ... بوی باران می داد یا دریا ... حس پرواز داشت یا ...

قلب من اینروزها که تیر می کشد ... صدا و هلهله ی یک دنیا بچه را می شنوم که دورم حلقه می زنند و مرثیه می خوانند ...

اینجا نشسته ... گریه می کنه ... زاری می کنه ...

فریاد می زنم ... داد می زنم ... خواهش می کنم ... التماس می کنم ...
نخوانید ... ساکت ... ولم کنید ... تنهایم بگذارید ... چرا آزارم می دهید ...
چرا شده اید سوهان روحم ... چرا ولم نمی کنید ... چرا نمی گذارید دقیقه ای آرام باشم ...

اینجا نشسته ... گریه می کنه ...

دستانم را نگاه کن ... ببین چه طور می لرزند ... چشمانم را دیده ای .
آنقدر بی قرار خواب می شوند که ...
می خواهم بخوابم ... خوابم می آید ...

چیزی نمانده بچه ها بیایند و دوباره مرثیه خوانی کنند ... می دانم می دانم که بچه ها مرثیه نمی دانند اما اینها در هیبت بچه ها مرا آزار می دهند ...
خوابم می آید ... برایم لالایی بخوان ... عجیب به زمستان محتاجم ... زمستان و خواب ...
ببین اینبار ... اینبار چگونه باز همه چیز بی هوا هجوم آورد و مرا وادار به نوشتن کرد ... من حتی حوصله ی دوباره خواندن این صفحه ی سپید و طولانی را ندارم ...

دل من رضا نمی دهد به این روزگار ... به این گذر ...

من بودم که می گفتم دلم برای خدا به اندازه ی خود خدا تنگ شده ...

بچه ها می گویند همه چیز زیباست ... من می دانم که همه چیز زیباست ... اما زیبا و تلخ ... تلخ و ...
خدا آب داد !
خدا نان داد !
خدا با باران آمد !
من اما حرمت شانه های خسته ی خدا را نگه نداشتم !
خدا خسته تر از من است ... این را خوب می دانم ... دیشب که دست هایش را بوسیدم بوی آه می داد ... درست مثل دست های پدر من !
بچه ها می گویند : روزگار غریبی است نازنین !
_ می گویم می دانم ... خدا می داند ... همه چیز را خوب می داند ... می داند که من تاب این یک قلم را نخواهم آورد ... می داند که چطور کاسه ی مرا پر کند ...
خدا می گوید : دوستت دارم ، از این روست که مکافاتت می کنم !
من می دانم که خدا دوستم دارد ... های یگانه ! می دانم که دوستم داری ... اما مرا شکسته تر از این مخواه ... ببین صبرم دارد بی هوا به پایان می رسد ... و من اگر آنروز بفهمم که تو .....

ای داد بر من ....
....
.......
....

دلم ... گلم ...
عجیب خوابم می آید ...
اینبار خوب نگاهم کن ...

2005-12-25T23:26:00.000-08:00

دیروزرادانسته آمدیم
امروزرانداسته عاشقیم
وفردا روز را …ای رند مانده بر دو راهی دریا ودایره
خدا را چه دیده ئی!
(به کسی چه مربوط)
می روم کتابی بخوانم هرچه که باشد
می روم از میان همه نامها
چیزی چراغی چیزی شبیه چراغی بیاورم
هی می رسم کنار ستاره و باز مقصدم جای دیگری ست
باید به گونه ئی از کف هفت دریا و دایره بگذریم
که جای پای مرا توفان و پرگار نبینند
زور که نیست نمی خواهم این صفوف ساکت ومغموم
حروف ساده مرا دریابند آینه لو می رود ستاره لو می رود
سرود مخفی ماه لو می رود
هی میرسم کنار دانستگی
اما باز نداسته عاشقم!
می روم کتابی برای گریز از گمان گریه بخوانم
می روم از میان تمام رویاها
رازی آوازی رازی شبیه آوازی بیابم
هی میرم کنارخویش و
باز سایه سار صدای تو جای دیگری ست
زور که نیست کوتاه بیا دل نامسلمان من خراب!
پنهان گریز قید وقاعده رااختیاری ازآبروی آینه نیست
ترا نیزبه انعقادهرآری بی دلیل عادت نداده اند

2005-11-07T13:35:00.000-08:00

پیچ هر جاده را که رد کنی ، شمعی به تو خواهند داد. هر شمع تو را یک گام به او نزدیک تر می کند. یا بمان و بپذیر شب و سیاهی ات را ، یا برو ، زیرا شمعی به تو خواهند داد."این ها را آن رهنورد به من گفت که چهل سال بود صدایش را می شنیدم. خودش را اما نمی دیدم.رفتم و بی قراری توشه ام بود.رفتم و چه سخت است وقتی زمین چسبناک است و پاهایت از موم.رفتم و چه سخت است وقتی دست هایت بیکارند و چشم هایت تعطیل.رفتم و پیچ اولین جاده ا که رد کردم، شمعی به من دادند. شمعی دردناک، که تا استخوانم را سوزاند.
آن رهنورد گفته بود که شمعی به تو می دهند اما نگفته بود که شمع را در تنت فرو می کنند.شمع را هرگز به دستم ندادند . شمع را در گوشتم ،در خونم ، در استخوانم فرو کردند.*جاده در پس جاده. پیچ در پیچ. پشت یک پیچ ، شیطان بود و پشت یک پیچ ، فرشته. پشت یک پیچ، شک بود و پشت یک پیچ ، یقین. پشت یک ییچ ، کفر و پشت یک پیچ ، ایمان.و هی شمع و شمع و شمع. بهای هر شمع چرا این همه سنگین بود. به ازای هر وجب روشنایی ، چرا این همه درد.درد من اما همه از شمعی نبود که در تنم فرو می رفت، دردم از دوستانی بود که دوستم نداشتند.راه که افتادیم هزار نفر بودیم، هزار دوست. اما پیچ هر جاده را که پشت سر گذاشتم، برگشتم و دیدم که دوستم نیست، که دوستم ، دشمن صدایم می کند. و هر بار گریستم و گفتم شمع نمی خواهم ، راه و پیچ و جاده نمی خواهم. دوستانم را می خواهم، دوستانم...هر بار اما رهنورد می گفت: جلوتر برو. کسی می تواند جلوتر برود که طاقت بی دوستی را داشته باشد. شجاعت دشمن خوانده شدن!این یکی از هزار اصل رفتن است.**پیچ در پیچ . جاده در جاده. شمع در شمع.هزار جاده مانده است و هزاران پیچ. تنم پر از شمع است، شمع ها آب می شوند.و از تنم خون و موم می چکد.دیگر برای برگشت دیر است. جاده تاریک است و شب سیاه. و من مسافری شمع آجین، که هیچ کس دوستش ندارد ...راستی غريبه درد شمعها سخت تره يا وحشت تاريکی... جای جای بدنم داره ميسوزه اما ...

2005-11-07T12:56:00.000-08:00

مثل همیشه نشسته بود توی ماشین و به اون یه تیکه سنگ زل زده بود و همین طور اشکهاش پایین می اومد .تا حالا هیچ وقت این احساس رو نداشت و این رو مدیون اون بود .
همیشه وقتی به قبرستان میرفت احساس وحشت میکرد…هیچ وقت درک نکرده بود که چرا به اینجا میگن آرامستان .اما حالا واقعا براش شده بود آرامستان
راستش رو بخوای تا حالا هیچ وقت جدی به مرگ فکر نکرده بود
یعنی زندگی اون قدر بی ارزشه؟! آدم یه روز مستِ غرور پا به میدان مسابقه بزاره و هیچ وقت از اون مسابقه برنگرده ؟!
احساس بدی داشت .بازم مثل هر شب هزاران حرفنگفته تو گلوش بود که میخواست بهش بگه اما نمیتونست …و این داشت خفش میکرد .
نمی دونم چقدر به اون دنیا فکر کردین … وقتی یکی به شوخی بهم میگفت اون دنیا جلوت رو میگیرن خندم میگرفت … اما حالا دیگه نه
دیگه باورم شده . همه ی ما توی زندگیمون کسانی وجود داشتند که حالا نیستن . و ما قراره یه روزی … یه جایی بازم با اونها برخورد کنیم .
ممکنه از امدن اون روز اینقدر خوشحال باشیم که فقط فکر رسیدن اون روز تو ذهنمون باشه و ممکنه از آمدن اون روز وحشت داشته باشیم .
روزی که باید تاوان چیزی رو پس بدیم تاوان دلی رو که بی احساس زیر پاهامون شکستیمش .
من میگم آدم هر چیزی رو میتونه جبران کنه غیر از شکستن دلها رو
همش فکر میکنم اگه اون روز مثل همیشه بهم زل زد و منتظر جواب بود بهش چی بگم؟ اون رفت ..آره رفت . یه روز شاد و خندون رفت تو میدون مسابقه و وقتی اون وزنه ی لعنتی رو بالا برد شاید با شادی ِ پیروزی شاید بایاد کسی چشمهاش رو روی این دنیای لعنتی بست ..
حالا من موندم و هزاران حرف نگفته . فراموش نکید روز موعود نزدیکه

2005-10-03T15:19:00.000-07:00

چقدر سردم بود، می لرزيدم...ديدم هيچی واسه امروز و فردام
ندارم، دويدم و اومدم و تو;صف بندگی تو خودمو جا کردم، شايد يه لقمه هم
گير من بياد...وای چقدر شلوغه! کی نوبت من می رسه، تا کی بايد منتظر
باشم؟! به جلوييم لبخند می زنم ولی حالش بدتر از اين حرفاست که
جواب لبخند منو بده...بی خيالش می شم...صدای چج چج از زير پام مياد، دولا می
شم..وای!.. برکت تو زير پاهام افتاده، برش می دارم، فوتش می کنم، بعد می
بوسمش و تو دستام نگهش می دارم تا وقتی نوبتم رسيد اينو بذارم گوشه در «کريم
خونه» ت. ;پاييز شد، زمستون و بهار و...هم همينطوری گذشت...گفته بودن
لطف تو، رمضون بيشتر ميشه;من با شوق لطف هنوز تو صف ايستاده بودم... با
خودم می گم چيزی ديگه نمونده که نوبت من بشه!
تلفنم زنگ می زنه..می گن بيا..نون نمی خواد..همون غذايی رو
که تو دوست داری درست کرديم..من می گم نه، من وايسادم تا نون بگيرم تا نگيرم
نميام..من امروز فقط نون می خوام!
جلوييم با چشمای پر اشک رفت جلو، وقتی نونشو گرفت انقده ذوق
کرد که چندين بار در و ديوار «کريم خونه» ت رو بوسيد، چشم ازت بر نمی داشت...
پشت سر هم می گفت: « شکرا لله» .اون وقت برگشت و با چشمايی که برق می زد جواب
لبخند چند دقيقه پيشمو داد.
اومدم جلو...چرا می لرزم! اشکايی که از;شوق به;سر
رسيدن اينهمه انتظار تو چشمم جمع شده;چشمامو;تار کرده و;نمی
ذاره خوب;ببينمت!;با لپای گر گرفته و دستای يخ زده می گم سلام،
خسته نباشيد!
;تو هم آروم;می گی سلام...ــ چرا انقدر سرد جوابمو
داد!! ـ ;اگه ميشه به من..
;هنوز حرفم تموم نشده که سر تو ميندازی پايين، لباتو گاز می
گيری..
ــ شاطر چش شده؟!
;سرتو بالا نمی آری و فقط می گی شرمنده! تموم شد...
;ــ به خودم می گم شاطر شوخيش گرفته؟ ــ ولی نگاه غم گرفته
تو آب پاکی رو ريخت رو دستم!
;انگار آسمون خراب شد رو سرم، اشک امونمو بريد..من اينهمه
خزون و زمستون و... به خاطر تو، محض لطف تو ايستادم...حالا فقط همين، تموم
شد؟!
;صدای دينگ دينگ مسيج اين گوشی هم که کشت منو! پشت سر هم
مسيج مياد: «خوردی؟ ضايع شدی!;کوچيک شدی بيچاره!»
;چشم ازت بر نمی دارم...يه عالمه حرف قلمبه شده تو
دلم...چرا؟ چرا نوبت من رسيد تنورت تموم شد؟! اين همه تعريف« کريم خونه» ت رو
کرده بودن، هر جا رفتم نشونی تو رو دادن;گفته بودن نوناش
بهترينه...گفته بودن شاطرش خيلی کريمه، خيلی رحيمه...نوبت ما رسيد ته کشيد؟!
اوستا نوبت من شده نمی بينی، نمی شنوی؟ مگه پولای من با بقيه چه فرقی
داره!!
;سرتو مياری بالا.. و فقط همين جمله رو می گی: ايشالله تنور
بعد از شرمندگيت در ميام..
;ــ ايشالله؟ يعنی بازم اگه تو بخوای ــ يه نيشخند تحويلت می
دم.
;اما...اما نمی دونی برای من تنور بعد ديگه معنايی نداره،
درخت اميد و آرزوهام به پای همين تنورت خشکيد; مگه اين نونی که اينجا، بالای درت آويزون کردی نشونه ی اين
نيست که اينجا;لطف و برکت کف دست آدم می ذارن! پس کو؟!
ياد;يه چيزی افتادم... دلم گرم شد; دستمو آوردم
بالا، هنوز اون نون خشکايی که از روی زمين جمع کرده بودم که ديگرون بی اعتنا
برکت تو رو له نکنن،;تو دستم بود... و اين يعنی اميد، يعنی اگه تنورتم
ته کشيده من دست خالی بر نمی گردم و جلوی زخم زبونای ديگرون رو می
گيره...هنوز يه چيزايی دارم که به من پای رفتن اين راه رو بده.
;سرمو می آرم بالا، هنوز سر تو پايينه...;صدات می کنم: خدا جونم!
;تو نگام می کنی..بهت لبخند می زنم...دشمنت شرمنده
باشه...ببخش منو! ببخش از اين همه سر کوفتی که بهت زدم، ببخشيد از اين همه
گله و نا شکری! من دست خالی از پيشت نمی رم...اينا رو که دارم، تا تنور بعديت
هم صبر می کنم..
;تو می خندی و دست گرمتو می کشی رو سرم...
تو دلم می گم به خودت قسم که من نون برشته تو نمی خواستم،
همين دست گرمت واسه من بسه!
تکنولوژی رو از تو کيفم می کشم بيرون، جواب مسيج رو می دم: تو اشتباه می کردی... اينجا باب الرحمه بود!
ماه رمضون داره میاد ماه خدا بیاین بازم بریم در کریم خونشو بست بشینیم بیایین یه بار دیگه از نو شروع کنیم و به رحمتش امیدوار باشیم اگه دستامونو باهم بالا ببریم اگه باهم ببینمون اونم دلش به داشتن ما گرم میشه آخه غیراون مگه کیو داریم خداجون ماه ماه تو به همون یه لقمه نونت به همون لبخند کوچیکت به کمی بخششت قانعم تورو به این ماه قسم نرونم از درگاهت

2005-09-17T11:06:00.000-07:00

شبی خود را در اینه دیدم دلم گرفت
از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت
از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی
بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت
از اینکه با تمام پس انداز عمر خود
حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت
کم کم به سطح آینه ام برف می نشست
دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت
دنبال کودکی که در آن سوی برف بود
رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت
نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد
من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت
شاعر کنار جو گذر عمر دید و من
خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

2005-09-17T10:49:00.000-07:00

يك‌ نفر دنبال‌ خدا مي‌گشت، شنيده‌ بود كه‌ خدا آن‌ بالاست‌ و عمري‌ ديده‌ بود كه‌ دست‌ها رو به‌ آسمان‌ قد مي‌كشد. پس‌ هر شب‌ از پله‌هاي‌ آسمان‌ بالا مي‌رفت، ابرها را كنار مي‌زد، چادر شب‌ آسمان‌ را مي‌تكاند. ماه‌ را بو مي‌كرد و ستاره‌ها را زير و رو.او مي‌گفت: خدا حتماً‌ يك‌ جايي‌ همين‌ جاهاست. و دنبال‌ تخت‌ بزرگي‌ مي‌گشت‌ به‌ نام‌ عرش؛ كه‌ كسي‌ بر آن‌ تكيه‌ زده‌ باشد. او همه‌ آسمان‌ را گشت‌ اما نه‌ تختي‌ بود و نه‌ كسي. نه‌ رد پايي‌ روي‌ ماه‌ بود و نه‌ نشانه‌اي‌ لاي‌ ستاره‌ها.
از آسمان‌ دست‌ كشيد، از جست‌وجوي‌ آن‌ آبي‌ بزرگ‌ هم.آن‌ وقت‌ نگاهش‌ به‌ زمين‌ زير پايش‌ افتاد. زمين‌ پهناور بود و عميق. پس‌ جا داشت‌ كه‌ خدا را در خود پنهان‌ كند.زمين‌ را كند، ذره‌ذره‌ و لايه‌لايه‌ و هر روز فروتر رفت‌ و فروتر.خاك‌ سرد بود و تاريك‌ و نهايت‌ آن‌ جز يك‌ سياهي‌ بزرگ‌ چيز ديگري‌ نبود.نه‌ پايين‌ و نه‌ بالا، نه‌ زمين‌ و نه‌ آسمان. خدا را پيدا نكرد. اما هنوز كوه‌ها مانده‌ بود. درياها و دشت‌ها هم. پس‌ گشت‌ و گشت‌ و گشت. پشت‌ كوه‌ها و قعر دريا را، وجب‌ به‌ وجب‌ دشت‌ را. زير تك‌تك‌ همه‌ ريگ‌ها را. لاي‌ همه‌ قلوه‌ سنگ‌ها و قطره‌قطره‌ آب‌ها را. اما خبري‌ نبود، از خدا خبري‌ نبود.نااميد شد از هر چه‌ گشتن‌ بود و هر چه‌ جست‌وجو.آن‌ وقت‌ نسيمي‌ وزيدن‌ گرفت. شايد نسيم‌ فرشته‌ بود كه‌ مي‌گفت‌ خسته‌ نباش‌ كه‌ خستگي‌ مرگ‌ است. هنوز مانده‌ است، وسيع‌ترين‌ و زيباترين‌ و عجيب‌ترين‌ سرزمين‌ هنوز مانده‌ است. سرزمين‌ گمشده‌اي‌ كه‌ نشاني‌اش‌ روي‌ هيچ‌ نقشه‌اي‌ نيست.نسيم‌ دور او گشت‌ وگفت: اينجا مانده‌ است، اينجا كه‌ نامش‌ تويي. و تازه‌ او خودش‌ را ديد، سرزمين‌ گمشده‌ را ديد. نسيم‌ دريچه‌ كوچكي‌ را گشود، راه‌ ورود تنها همين‌ بود. و او پا بر دلش‌ گذاشت‌ و وارد شد. خدا آنجا بود. بر عرش‌ تكيه‌ زده‌ بود و او تازه‌ دانست‌ عرشي‌ كه‌ در پي‌ اش‌ بود. همين‌جاست.سال‌ها بعد وقتي‌ كه‌ او به‌ چشم‌هاي‌ خود برگشت. خدا همه‌ جا بود؛ هم‌ در آسمان‌ و هم‌ در زمين. هم‌ زير ريگ‌هاي‌ دشت‌ و هم‌ پشت‌ قلوه‌سنگ‌هاي‌ كوه، هم‌ لاي‌ ستاره‌ها و هم‌ روي‌ ماه

2005-07-30T13:54:00.000-07:00

فعل مجهول

(بچه ها صبحتا ن به خیر ،سلام!
درس امروز،فعل مجهول است
فعل مجهول چیست؟ می دانید؟
نسبت فعل ما به مفعول است.....)
در دهانم زبان چو آویزی
در تهیگاه زنگ ،می لغزید
صوت ناسازم آنچنان که مگر
شیشه بر روی سنگ می لغزید
ساعتی داد آن سخن دادم
حق گفتار را ادا کردم
تا ز اعجاز خود شوم آگاه
ژاله ر ا زان میا ن صدا کردم:
(ژاله ! از درس من چه فهمیدی؟)
پاسخ من سکوت بود سکوت....
(د جوابم بده!کجا بودی؟
رفته بودی به عالم حپروت؟....)
خنده دختران وغرش من
ریخت بر فرق ژاله ،چون باران
لیک او بود غرق حیرت خویش
غافل از اوستاد و از یاران
خشممگین،انقامجو،گفتم:
(بچه ها گوش ژاله سنگین است!)
دختری طعنه زد که ):نه ،خانم!
درس در گوش ژاله،(یاسین) است!)
باز هم خند ها وهمهه ها
تند و پی گیر،میرسد به گوش
زیر آتشفان دیده من
ژاله آرام بود و سرد و خموش
رفته تا عمق چشم حیرانم،
آن دو میخ نگاه خیره او
موج زن ،در دو چشم بیگنهش
رازی از روزگار تیره او
آنچه در آن نگاه می خواندم
قصه غصه بود وحرمان بود
ناله یی کرد و در سخن آمد
با صدایی که سخت لرزان بود
(فعل مجهول فعل ، فعل آن پدری ست
که دلم را ز درد ،پر خون کرد
خواهرم را به مشت و سیلی کوفت
مادرم را زخانه بیرون کرد
شب دوش از گرسنگی تا صبح
خواهر شیرخوار من نالید
سوخت در تاب و تب برادر من
تا سحر در کنار من نالید
در غم آن دو تن ،دو دیده من
این یکی اشک بود و آن خون بود
مادرم را دگر نمی دانم
که کجا رفت و حال او چون بود....)
گفت و نا لید و آنچه باقی ماند
هق هق گریه بود و ناله او
شسته می شد به قطره های سرشک
چهره همچو برگ لاله او
ناله من به ناله اش آمیخت
که :(غلط بود آنچه من گفتم
درس امروز،قصه غم توست
تو بگو من چرا سخن گفتم؟
فعل مجهول فعل آن پدر ست
که تورا بیگناه می سوزد
آن حریق هوس او بود که در او
مادری بی پناه ،می سوزد....) سوفیا

2005-07-30T13:50:00.000-07:00

خداوند گفت: ديگر پيامبري‌ نخواهم‌ فرستاد، از آن‌گونه‌ كه‌ شما انتظار داريد؛ اما جهان‌ هرگز بي‌پيام‌بر نخواهد ماند؛ و آن‌گاه‌ پرنده‌اي‌ را به‌ رسالت‌ مبعوث‌ كرد. پرنده‌ آوازي‌ خواند كه‌ در هر نغمه‌اش‌ خدا بود. عده‌اي‌ به‌ او گرويدند و ايمان‌ آوردند.و خدا گفت: اگر بدانيد، حتي‌ با آواز پرنده‌اي‌ مي‌توان‌ رستگار شد.خداوند رسولي‌ از آسمان‌ فرستاد. باران، نام‌ او بود. همين‌ كه‌ باران، باريدن‌ گرفت، آنان‌ كه‌ اشك‌ را مي‌شناختند، رسالت‌ او را دريافتند، پس‌ بي‌درنگ‌ توبه‌ كردند و روحشان‌ را زير بارش‌ بي‌دريغ‌ خدا شستند
خدا گفت: اگر بدانيد با رسول‌ باران‌ هم‌ مي‌توان‌ به‌ پاكي‌ رسيد.خداوند پيغامبر باد را فرستاد، تا روزي‌ بيم‌ دهد و روزي‌ بشارت. پس‌ باد روزي‌ توفان‌ شد و روزي‌ نسيم‌ و آنان‌ كه‌ پيام‌ او را فهميدند، روزي‌ در خوف‌ و روزي‌ در رجا زيستند.خدا گفت: آن‌ كه‌ خبر باد را مي‌فهمد، قلبش‌ در بيم‌ و اميد مي‌لرزد و قلب‌ مؤ‌من‌ اين‌ چنين‌ است.خدا گلي‌ را از خاك‌ برانگيخت، تا «معاد» را معنا كند.و گل‌ چنان‌ از رستخيز گفت‌ كه‌ از آن‌ پس‌ هر مؤ‌مني‌ كه‌ گلي‌ را ديد، رستاخيز را به‌ ياد آورد.خدا گفت: اگر بفهميد، تنها با گُلي‌ قيامت‌ خواهد شد.خداوند يكي‌ از هزار نامش‌ را به‌ درياگفت. دريا بي‌درنگ‌ قيام‌ كرد و سپس‌ چنان‌ به‌ سجده‌ افتاد كه‌ هيچ‌ از هزار موج‌ او باقي‌ نماند. مردم‌ تماشا مي‌كردند، عده‌اي‌ پيام‌ دريا را دانستند، پس‌ قيام‌ كردند و چنان‌ به‌ سجده‌ افتادند، كه‌ هيچ‌ از آنها باقي‌ نماند.خدا گفت: آن‌ كه‌ به‌ پيغمبر آب‌ها اقتدا كند، به‌ بهشت‌ خواهد رفت.و به‌ ياد دارم‌ كه‌ فرشته‌اي‌ به‌ من‌ گفت: جهان‌ آكنده‌ از فرستاده‌ و پيغمبر و مرسل‌ است، اما هميشه‌ كافري‌ هست‌ تا باران‌ را انكار كند و با گُل‌ بجنگد، تا پرنده‌ را دروغگو بخواند و باد را مجنون‌ و دريا را ساحر.اما هم‌ امروز ايمان‌ بياور كه‌ پيغمبر آب‌ و رسول‌ باران‌ و فرستاده‌ باد براي‌ ايمان‌ آوردن‌ تو كافي‌ است...

2005-07-18T14:15:00.000-07:00

به آسمان که نگاه می کنم بی اختيار چشمانم روی ابرهای تيره
ثابت می ماند و; خاکستری اين پهنه برافراشته غباری از اندوه بر دلم می
ريزد، درست مانند قطرات ريز بارانی که بر بستر تشنه زمين فرو می ريزند و
جريان می يابند و به سوی آبی درياها رهسپار می گردند، دلم نيز همراه قطرات
باران به سوی کتاب زندگی رهسپار می گردد و در فصلی که مکرر خوانده ام و هرگز
تکراری نشد آرام می گيرد.
فصلی از آغاز يک وابستگی، رويش شکوفه های عشق بر نهال
دلی پاک و خالص، شکوفه ای که با نگاهی جوانه می زند، از دريای محبت سيراب می
گردد و در سخت ترين امتحانات آبديده می شود و در کتاب زندگی جاودانه می ماند
و هر بار که مرور می شود تازه تر به چشم می آيد. ...و چه کسی باور می کندروزهای خاکستری ماندنی است و
ابرهای تيره هميشگی و آن روز که دست توانای عشق روزهای تيره را به روشنی
آفتاب پيوند می دهد، فاصله ها طی می شود، دلها به هم گره می خورد و دنيايی
تازه به روی مشتاق عاشقان لبخند می زند.
نمی دانم آيا دست تقدير مجال توقف به دلهای عاشق
در ايستگاه دلدادگی شان می دهد يا نه؟نمی دانم آيا گذر از خاکستری روزهای سرد
ميسر خواهد شد؟
ولی می دانم هر که از جاده های شبگير به سلامت
عبور کند به خورشيد صبح فردا خواهد رسيد.
و تو ای;راهنمای آسمانی اماز تو کمک
می خواهم کهاگر روزی مرد اين;راه شدم، اشتباه نکنم و فانوس راهم
تا آخرين منزل مرا همراهی کند،نکند که در تاريکی راه گم شوم!! نکند که فقط شوق رفتن، شوق رفتن اين راه، چشمان آسمان
بين مرا به اشتباه وادارد که در ميان راه پشيمانی معنا ندارد

دوستای عزیزم سلام امشب بعد از چندین وقت غیبت اومدم و خیلی خوشحالم دلم براتون تنگ شده بود و دوست داشتم که امشب و با شما دوستانم باشم آخه امشب تولدم ...هر آدمی تو شب تولدش یه حس دیگه ای داره شاید دوباره متولد میشه ....اما هرچی هست می خوام از این به بعد بهتر شروع کنم و یادم باشه که تو این روزا یی که گذشت و خیلی سخت بودن کی بود که به من امید میداد شاید روزی دیگه سوفیا این اون نباشه مهم نیست مهم اینه که ما در حقیقت کسانی رو که دوست داریم هرگز از دست نمی دهیم آنها در ما جاویدان می شوند آنها در دلها و زندگی ما به زندگی ادامه میدهند و هیچکس جای خایشان را ÷ر نمی کند وبا وجود رنجی که داریم اکنون بیش از همه سالهایی که با انها بوده ایم غنی هستیم زیرا وجودشان موجب بهبود روابط کنونی ما و تمامی روابطی که در آینده خواهیم داشت شده است کاش بتونیم هممون چه ÷سر چه دختر واسه هم اینجور باشیم عزیزان روز تولدم دعا می کنم که هیچ دلی دلتنگ نباشه............................

2005-06-23T15:26:00.000-07:00

زیر این طاق کبود یکی بود یکی نبود
مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود
اون اسیر یه قفس شب و روزش بی نفس
همه آرزوهاش پرکشیدن بود و بس
تا یه روز یه شاپرک نگاشو گوشه ای دوخت
چشش افتاد به قفس دل اون بدجوری سوخت
زود پرید روی درخت تو قفس سرک کشید
تو چش مرغ اسیر همه دلتنگی رو دید
دیگه طاقت نیاورد رفت توی قفس نشست
تا که از حرفای مرغ شاپرک دلش شکست
شاپرک گفت که بیا تا با هم پر بکشیم
بریم تا اون بالاها سوار ابرا بشیم
یه دفعه مرغ اسیر نگاهش بهاری شد
بارون از برق چشاش روی گونش جاری شد
شاپرک دلش گرفت وقتی اشک اونو دید
با خودش یه عهدی بست نفس سردی کشید
دیگه بعد از اون قفس رنگ تنهایی نداشت
توی دوستی شاپرک ذره ای کم نمی ذاشت
تا یه روز یه باد سرد میون قفس وزيد
آسمون سرخابی شد سوز برگ از راه رسيد
شاپرک یخ زد و یخ مرد و موندگار نشد
چشاش رو هم گذاشت دیگه اون بیدار نشد
مرغ عشق شاپرک رو به دست خدا سپرد

نگاهش به آسمون تا که دق کردش و مرد...........

2005-06-19T12:50:00.000-07:00

كوله‌ پشتي‌اش را برداشت و راه افتاد. رفت كه دنبال خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام از خدا پر نشود برنخواهم گشت. نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود. مسافر با خنده‌اي رو به درخت گفت: چه تلخ است كنار جاده بودن و نرفتن. و درخت زير لب گفت: ولي تلخ‌ تر آن است كه بروي و بي ‌رهاورد برگردي. كاش مي‌دانستي آن‌ چه در جست ‌و جوي آني، همين جاست. مسافر رفت و گفت: يك درخت از راه چه مي‌داند، پاهايش در گل است. او هيچ‌گاه لذت جست‌وجو را نخواهد يافت. و نشنيد كه درخت گفت: اما من جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام و سفرم را كسي نخواهد ديد. جز آن كه بايد. مسافر رفت و كوله‌اش سنگين بود. هزار سال گذشت. هزار سالِ پر خم و پيچ، هزار سالِ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته بود، اما غرورش را گم كرده بود. به ابتداي جاده رسيد. جاده‌اي كه روزي از آن آغاز كرده بود. درختي هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده بود. زير سايه‌اش نشست تا لختي بياسايد. مسافر درخت را به ياد نياورد. درخت او را مي‌شناخت. درخت گفت: سلام مسافر، در كوله‌ات چه داري، مرا هم مهمان كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام خالي است و هيچ چيز ندارم. درخت گفت: چه خوب، وقتي هيچ چيز نداري، همه چيز داري.... اما آن روز كه مي ‌رفتي، در كوله‌ات همه چيز داشتي، غرور كمترينش بود، جاده آن را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات جا براي خدا هست. و قدري از حقيقت را در كوله مسافر ريخت. دست‌هاي مسافر از اشراق پر شد و چشم‌هايش از حيرت درخشيد و گفت: هزار سال رفتم و پيدا نكردم و تو نرفته اين همه يافتي!درخت گفت: زيرا تو در جاده رفتي و من در خودم. و نور ديدن خود، دشوارتر از نور ديدن جاده‌هاست

2005-06-19T12:29:00.000-07:00

برگریزان

برگریزان دلم را نو بهاری آرزوست
شاخه خشک تنم را برگ و باری آرزوست
پایمال یک تنم عمری چو فرش خوابگاه
چون چمن هر لحظه دل را رهگذاری آرزوست
شمع جمع خفتگانم،آتشم را کس ندید
خاطرم را مونس شب زنده داری آرزوست
شوره زار انتظارم در خور گلها نبود
گو برویاند که دل را نیش خاری آرزوست
تا به کی آهسته نالم در نهان چون چشمه سار؟
همچو موجم نعره دیوانه واری آرزوست
نور ماه آسمانم بسته زندان ابر
هر دمم زین بستگی راه فراری آرزوست
مخمل زلف مرا غم نقره دوزی کرد و باز
بازیش با پنجه زربخش یاری آرزوست
بیقرارم همچو گل در گلشن از جور نسیم
دست گلچین کو؟ که در بزمم قراری آؤزوست
داغ ننگی بر جبین روشن سیمین بزن
زان که اورا از تو عمری یادگاری آرزوست
سوفیا

2005-06-04T13:17:00.000-07:00

شیطان جنس کهنه می فروشد

شیطان که میخواست خود را با عصر جدید تطبیق بدهد تصمیم گرفت وسوسه های قدیمی و در انبا ر مانده اش
رابه حراج بگذارد.در روزنامه ای آگهی داد و تمام روز ،مشتری ها را در دفتر کارش پذیرفت.
حراج جالبی بود :سنگ هایی برای لغزش در تقوا،آینه ای که آدم را مهم جلوه میداد ،عینک هایی که دیگران را بی اهمیت نشان می داد .روی دیوار اشیایی آویخته بود که توجه همه را جلب می کرد :خنجر هایی با تیغه های خمیده که آدم میتوانست آن ها را در پشت دیگری فرو کند ،و ضبط صوت هایی که فقط غیبت و دروغ را ضبط می کرد.
شیطان رو به خریداران فریاد میزد :(نگران نباشید !الان برداریدو هر وقت داشتید ،پولش را بدهید.)
یکی از مشتریان در گوشه ای دو شئ بسیار فرسوده دید که هیچکس به آن ها توجه نمی کرد . اما خیلی گران بودند .تعجب کرد و خواست دلیل این اختلاف فاحش را بفهمد.
شیطان خندید و پاسخ داد :(فرسودگی شان به خاطر این است که خیلی از آن ها استفاده کرده ام .اگر زیاد جلب توجه میکردند ، مردم می فهمیدند چه طور در مقابل آن مراقب باشند . با این حال ، قیمت شان کاملا مناسب است :یکی شان " شک " است،و آن یکی " عقده ی حقارت " .تمام وسوسه های دیگر فقط حرف می زنند ،این دو وسوسه ،عمل میکنند.) سوفیا

2005-05-25T11:03:00.000-07:00

من از خدا خواستم به من توان و نيرو دهد
و او بر سر راهم مشکلاتی قرار داد تا نيرومند شوم
من از خدا خواستم به من عقل و خرد دهد
و او پيش پايم مسائلی گذاشت تا آنها را حل کنم
من ازخدا خواستم به من ثروت عطا کند
و او به من فکر داد تا برای رفاهم بيش تر تلاش کنم
من از خدا خواستم به من شهامت دهد
و او خطراتی در زندگيم پديد آورد تا بر آنها غلبه کنم
من از خدا خواستم به من عشق دهد
و او افراد زجر کشيده ای را نشانم داد تا به آنها محبت کنم
من از خدا خواستم به من برکت دهد
و خدا به من فرصت هايی داد تا از آنها بهره مند شوم
شايد من ظاهرا هيچ کدام از چيز هايی را که از خدا خواستم ، دريافت نکردم
ولی به همه ی چيز هايی که نياز داشتم ، رسيدم
سوفیا

2005-05-23T10:43:00.000-07:00

روزي سنگ تراشي كه از كار خود ناراضي بود و احساس حقارت مي كرد ، از نزديكي خانه بازرگاني رد مي شد در باز بود و او خانه مجلل ، باغ و نوكران بازرگان را ديد و به حال او غبطه خورد و با خود گفت : اين بازرگان چقدر قدرتمند است و آرزو كرد مانند بازرگان باشد .
در يك لحظه ، او تبديل به بازرگاني با جاه و جلال شد . تا مدت ها فكر مي كرد كه از همه قدرتمند تر است . تا اين كه يك روز حاكم شهر ازآنجا عبور مي كرد ، او ديد كه همه مردم حتي بازرگان به حاكم احترام مي گذارند ، مرد با خودش فكر كرد : كاش من هم يك حاكم بودم ، آن وقت از همه قوي تر مي شدم .
در همان لحظه او تبديل به حاكم مقتدر شهر شد . در حالي كه روي تخت رواني نشسته بود همه مردم به او تعظيم مي كردند . احساس كرد كه نور خورشيد او را مي آزارد و با خودش فكر كرد كه خورشيد چقدر قدرتمند است . او آرزو كرد كه خورشيد باشد و تبديل به خورشيد شد و با تمام نيرو سعي كرد كه به زمين بتابد و آن را گرم كند .
پس از مدتي ابري بزرگ و سياه آمد و جلوي تابش او را گرفت . پس با خود انديشيد كه نيروي ابر از خورشيد بيشتر است ، و تبديل به ابري بزرگ شد .كمي نگذشته بود كه بادي آمد و او را به اين طرف و آن طرف هل داد . اينبار آرزو كرد كه باد شود و تبديل به باد شد ولي وقتي به نزديكي صخره سنگي رسيد ديگر قدرت تكان دادن صخره را نداشت با خود گفت كه قوي ترين چيز در دنيا، صخره سنگ است و تبديل به سنگي بزرگ و عظيم شد .
همان طور كه با غرور ايستاده بود . ناگهان صدايي شنيد و احساس كرد كه دارد خرد مي شود . نگاهي به پايين انداخت و سنگ تراشي را ديد كه با چكش و قلم به جان او افتاده است
سوفیا

2005-05-17T13:07:00.000-07:00

نا کام در جستجو

راما کریشنای عارف ، در شانزده سالگی خودش را وقف زندگی روحانی کرد.
در ابتدا تلخ می گریست که با وجود تمام زحماتش در معبد،به هیچ نتیجه ای دست نیافته است.
وقتی مشهور شد ،دوستی از او درباره ی این مرحله از زندگی اش سوال کرد.راما کریشنا پاسخ داد :
اگر دزدی شب را در تالاری بگذراند و فقط دیوار نازکی او را از اتاقی پر از زر جدا کند ،می تواند بخوابد؟نه،تمام شب بیدار میماند و نقشه می کشد.
وقتی جوان بودم خدا را مشتاقانه تر از آن می خواستم که دزد آن طلا را میخواهد و برای رسیدن به او ،باید بزرگترین فضیلت سیر و سلوک روحانی را مآموختم :بردباری

کاش ما هم کمی فقط کمی بردبار بودیم

سوفیا

2005-05-12T12:17:00.000-07:00

آشفته بازار ...
يكي با خنده آمد از پس راه
يكي با گريه اي مغموم گم شد
در اين آشفته بازار هياهو
حقيقت تلخ و نامعلوم گم شد

دلم تنگ است
دلم ميسوزد از باغي كه ميسوزد
نه ديداري نه بيداري
نه دستي از سر ياري
مرا آشفته مي دارد چنين آشفته بازاري

تمام عمر بستيم و شكستيم
به جز بار پشيماني نبستيم
جواني را سفر كرديم تا مرگ
نفهميديم به دنبال جه هستيم
عجب آشفته بازاري است دنيا
عجب بيهوده تكراري است دنيا
چه رنجي از محبتها كشيديم
برهنه پا به تيغستان دويديم
نگاه آشنا در آن همه چشم
نديديم و نديديم و نديديم
سبكباران ساحلها نديدند
به دوش خستگان باري است دنيا

مرا در موج حسرتها رها كرد
عجب يار وفاداري است دنيا
عجب آشفته بازاري است دنيا
عجب بيهوده تكراري است دنيا
ميان آنچه بايد باشد و نيست
عجب فرسوده ديواري است دنيا
عجب درياي طوفاني است دنيا
عجب خواب پريشاني است دنيا
عجب يار وفاداري است دنيا

2005-04-25T13:06:00.000-07:00

حرفهای یک دل

بیا در کوچه باغ شهر احساس
شکست لاله را جدی بگیریم

اگر نیلوفری دیدیم زخمی
برای قلب پر دردش بمیریم

بیا در کوچه های تنگ غربت
برای هر غریبی سایه باشیم

بیا هر شب کنار نور یک شمع
به فکر پیچک همسایه باشیم

بیا ما نیز مثل روح باران
به روی یک رز تنها بباریم

بیا در باغ بی روح دلی سرد
کمی رویای نیلوفر بکاریم

بیا در یک شب آرام ومهتاب
کمی هم صحبت یک یاس باشیم

اگر صد بار قلب را شکستیم
بیا یک باربا احساس باشیم

بیا به احترام قصه عشق
به قدر شبنمی مجنون باشیم

بیا گه گاه از روی محبت
کمی از درد لیلی را بخوانیم

بیا یک شب به این اندیشه باشیم
چرا این آبی زیبا کبود است

شبی که بینوا می سوخت از تب
کنار او افق شاید نبودست

بیا یک شب برای قلبهامان
زنور عاطفه قابی بسازیم

برای آسمان این دل پاک
بیا یک بار مهتابی بسازیم

بیا تا رنگ اقیانوس آبیست
برای موج ها دیوانه باشیم

کنار هر دلی یک شمع سرخست
بیا به حرمتش پروانه باشیم

بیا با دستی از جنس سپیده
زلال اشک از چشمی بشوییم

بیا راز غم پروانه ها را
به موج آبی دریا بگوییم

بیا لای افق های طلایی
بدنبال دل ماهی بگردیم

بیا از قلبهامان روزی بپرسیم
که تا حالا در این دنیا چه کردیم

بیا یک شب به این اندیشه باشیم
به فکر درد دلهای شکسته

به فکر سیل بی پایان اشکی
که روی چشم یک کودک نشسته

به فکر اینکه باید تا سحر گاه
برای پونه ها یک شب دعا کرد

ز ژرفای نگاه یک گل سرخ
زمانی مرغ آمین را صدا کرد

به او یک قلب صاف و بی ریا داد
که در آن موجی از آه و تمناست

پر از احساس سرخ لاله بودن
پر از اندوه دلهای شکیباست

بیا در خلوت افسانه هامان
برای یک کبوتر دانه باشیم

اگر روزی پرستو بی پناهست
برای بالهایش لانه باشیم

بیا با برگ های یک گل سرخ
به درد زنبقی مرهم گذاریم

اگر دل را طلب کردند از تو
مبادا که بگویی ما نداریم

بیا در ساحل نمناک بودن
برای لحظه ای یک رنگ باشیم

بیا تا مثل شب بو های عاشق
شبی هم ما،دلتنگ باشیم

اگر چه قصه دلها دراز است
بیا به آرزو عادت نما ییم

بیا با اسمان پیمان ببندیم
که تا او هست ما هم باوفاییم

بیا در لحظه سرخ نیایش
چو روح اشک،پاک و ساده باشیم

بیا هر وقت باران باز بارید
برای گل شدن اماده باشیم

تقدیم به همه دلای آسمونی...............

سوفیا

2005-04-20T10:41:00.000-07:00

دست‌هاي ميكائيل از رزق پر بود.
از روزي. از هزاران خوراك و خوردني.
اما چشم‌هاي آدمي هميشه نگران بود؛ دست‌هايش خالي و دهانش باز.
ميكائيل به خدا گفت:
خسته‌ام. خسته‌ام از اين آدم‌ها، كه هيچ وقت سير نمي‌شوند.
خدايا چقدر نان لازم است تا آدمي سير شود؟ چقدر!
خداوند به ميكائيل گفت:
آن چه آدمي را سير مي‌كند، نان نيست، نور است.
تو مأمور آني كه نان بياوري، اما نور تنها نزد من است؛
و تا هنگامي كه آدمي به جاي نور، نان مي‌خورد، گرسنه خواهد ماند.
* * *
ميكائيل راز نان و نور را به فرشته‌اي گفت.
و او نيز به فرشته‌اي ديگر؛
و هر فرشته به فرشته ديگري.
تا آن كه همه هفت آسمان اين راز را دانستند، تنها آدم بود كه نمي‌دانست.
اما رازها سر مي‌روند،
پس راز نان و نور هم سر رفت و آدمي سرانجام دانست كه نور از نان بهتر است.
پس در جست‌وجوي نور برآمد،
در جست‌وجوي هر چراغ و هر فانوس و هر شمع.
اما آدم هميشه شتاب مي‌كند، براي خوردن نور هم شتاب كرد.
و نفهميد نوري كه آدمي را سير مي‌كند،
نه در فانوس است و نه در شمع، نه در ستاره و نه در ماه.
او ماه را خورد و ستاره‌ها را يكي يكي بلعيد. اما باز هم گرسنه بود.
* * *
خداوند به جبرئيل گفت:
سفره‌اي پهن كن و بر آن كلمه و عشق و هدايت بگذار
و گفت:
هركس بر سر اين سفره بنشيند سير خواهد شد.
سفره خدا گسترده شد. از اين سر جهان تا آن سوي هستي؛
اما آدم‌ها آمدند و رفتند از وسط سفره گذشتند
و بر كلمه و عشق و هدايت پا گذاشتند.
آدم‌ها گرسنه آمدند و گرسنه رفتند.
اما گاهي،
فقط گاهي كسي بر سر اين سفره نشست و لقمه‌اي نور برداشت
و جهان از بركت همان لقمه روشن شد.
و گاهي، فقط گاهي كسي تكه‌اي عشق برداشت
و جهان از همان عشق رونق گرفت.
و گاهي، فقط گاهي كسي جرعه‌اي از هدايت نوشيد
و چنان سرمست شد كه تا انتهاي بهشت دويد...
* * *سفره خداوند پهن است،
اما دور آن هنوز هم چقدر خلوت است.
ميكائيل نان قسمت مي‌كند.
آدم‌ها چنگ مي‌زنند و نان‌ها را از او مي‌گيرند.
ميكائيل گريه مي‌كند و مي‌گويد:
كاش مي‌دانستيد، كاش مي‌دانستيد كه نور از نان بهتر است.

2005-04-17T06:37:00.000-07:00

باغ نی

شعرم امشب بوی مستی می دهد
بوی عشق و می پرستی می دهد
بوی مستی ،بوی آتش، بوی خون
بوی سرخ لاله های بیستون
ای نهان در جان من ،در نای من
ای زتو فریاد من،آوای من
از که میباید سراغت را گرفت
تاره بستان وباغت را گرفت
من تو را در خوابها می جویمت
در دل مهتابها می جویمت
در شکوه قله های سرفراز
در سکوت جنگل پر رمز و راز
در ترنم های باران سحر
در نوای شوق مرغان سحر
در نگاه دلکش دلدارها
در کمال اشتیاق یارها
در معمای غریب زندگی
در حدیث مرگ یا پایندگی
در خروش موج دریاهای دور
در ورای عقل و پندار وشعور
خود نمیدانم کجا تا نا کجا
من به دنبال تو می گردم خدا
داغ عشقی سینه ام را سوخته است
در دلم ،غم آتشی افروخته است
عشق آتش در دلم انداخته
تا خراب آباد دل غم تاخته
داغ دارم ،داغ،همچون داغ نی
آتش افتاده ست هم در باغ نی
آتش اندر شاخه ای دیگر گرفت
وین حکایت باز،نی از سر گرفت
مرنه ای همدرد انسانیم ما
شاخه های یک نیستانیم ما؟!
ما نیستا نیم وعشق نی نواز
می دمد در نای ما صد رمزوراز
عشقمان در تاب و در تب می نهد
عشق ای الفاظ بر لب می نهد
راه عقل سودمندت می زند
آتش اندر بند مندت می زند
گر نباشد آن لب و دندان خوب
ناله کی بر خیزد از این خشک چوب؟
ای بسانی ناله های سینه سوز
هر زمان از عشق خیزد دلفروز
نالی من نیز زین نی ناله هاست
داغ نن هم رنگ داغ لالهاست
ناله ای افتاده اندر نای من
نشنوی گر ناله ام را وای من
سینه من آذرستان غمت
تا فتد در نای جان من دمت
خوش بدم در این نیستانها به سوز
در شرار غم دل جانها بسوز
باد شو در این نیستانها بدم
تا بر آید ناله های زیر و بم
یک نیستان ناله دارم گوش کن
یا بسوزان یا مرا خاموش کن
خامشی بهتر که بیدردی مرا
سوختن خوشتر که دمسردی مرا

من به دنبال تو می گردم خدا.........

2005-04-12T13:08:00.000-07:00

بغض

بعضی شبها با تمام آدم های روی زمين قهر می کنم و بی صدا می شوم
به زمين و زمان بد و بيراه می گويم و گريه پر می شود توی چشمهايم. آن وقت
چيزی مثل معجزه من را زنده می کند. وقتی سير سير گريه می کنم، صدايی ته دلم
می گويم تنهاييم را بياورم کنار در خانه ات، شايد دل تنگم باز شود. آن وقت من
حرف گوش می کنم و اشک هايم را می گذارم کنار و می آيم کنار در خانه تان خانه تو همين اطراف است. اما من دوست دارم که خانه ات فقط همين جا
باشد، توی دل تنهای من. من به دل خودم سر می زنم و تو را می بينم که گوشه ای
نشسته ای;و به من می خندی. من آمده ام منت کشی. می گويم :«به اين اشک ها
نخندی يک وقت!» و تو باز مهربان نگاهم می کنی.
باز می خندی و می خندی. می گويم:« من با تمام آدم های دنيا
قهرم...» تو می خندی و من می فهمم که... بهت می گويم «تو کی آمدی اينجا؟!» می
گويی:«هميشه اينجا بوده ام پيدايم نمی کردی.» و من فکری می شوم که چرا فقط
وقت دردهايم تو را حس می کنم، روزهای خنديدنم تو را از ياد می برم انگار
تو به من می خندی و شعر می شود چشمهايت. می گويم:« هميشه چشمهايت
شعر است ها! از بس بهار توی چشمهای توست. اما من انگار رنگ بهار را نديده
بودم.» تو می گويی من با تو هستم. توی دل تو. همان روز تابستانی که به دنيا
آمدی، همان روزی که گريه امان تو را بريده بود، من پيش تو بودم، توی دل تو.
اما تو کوچک بودی و خنده های من را حس نمی کردی. من شاد بودم که بنده کوچک من
دارد به اين دنيا می آيد. سال هاست که توی گريه تمام بچه ها نشسته ام. توی دل
هايتان هستم، اما شما آدم ها...»
من خجالت می کشم و چشم هايم را می دزدم، مبادا نگاهم به نگاهت
بيفتد. تو می گويی:«من هرروز چشم انتظارم که تو به ديدنم بيايی. تو و هزار
خواهر و برادر ديگرت. چشم انتظارم تا بياييد و شبهايتان را رنگی کنم. اما شما
آدم ها...» می گويم «من به دنبالت توی آسمانها می گشتم، نمی دانستم خدا توی
دورترين کوچه پس کوچه ها هم خانه دارد. خانه ات را پيدا نمی کردم من...» بعد
يادم می آيد که آمده ام منت کشی. اشک توی چشمهايم نيست ديگر. می خندم
و برای پيداردن نشانی ات در قلبم جشن می گيرم
می گويی:«خوش آمدی، خانه ام همين جاست.» و من می خندم و غم و غصه محو می شود
توی چشمهايم. من می آيم منت کشی. ديگر با کسی قهر نيستم...( نه;هنوز
دلم از دست بعضی ها غم گرفته است ولی هرکه بجز تو) انگار چيزی مثل معجزه من
را زنده می کند.... تو می گويی: «بخند، شب عشق است، ديگر اشک هايت را نبينم.
بخند، عاشقی ات مبارک...»...و من می خندم

2005-03-27T05:14:00.000-08:00

من در این چند کلام تو را آه کشیدم .... آه ....

سر بر آستان نگاهت فرود آورده ام .....

تمامی بغض و سکوت و سه نقطه هایت را فرو خوردم و هزارباره در چاه عمیق دلت آه کشیدم ..... آه ....

های تو ! تو که دخترک سیب و انار می خوانیم ( و من چه اندازه دلتنگ آب و انارم ... )

من هزار سال است که در انتظار .... در انتظار ِ ....

دستانم را نگاه کن .... می لرزند .....

کمرم را ببین ... خمیده شده ....

پاهایم را ببین .... توانی نمانده برای گام زدن ....

دلم را نظارگر باش ......................... ...

حالا ، از پس تمامی غبارهای این همه سال فرسوده ، انتظار باران را می کشم تا دیدگانم را جلا بخشد و دلم را .......

می دانی ؟ با باران عهد بسته ام ... عهد بسته ام که ....

انتظار ... صبری مکرر .... صبر .... صبر .... صبر .... ( و من کنون است که صبر را می فهمم ... ! )

من ، در انتظار این باران نیامده پیر شده ام ! بارانی که بر تشنگی این دشت مشوش و بی قرار ببارد ....

گفته بودمت ، گفته بودیم : تشنگی امان خیلی ها را بریده ! یخما هم همین طور !

و تو این را خوب می دانی که برای این دیدگان غبار آلود و دستان یخما زده شالگردن به تنهایی کافی نیست !!

و تو خوب می دانی که برای رهایی ، تنها این بالهای ندیده کافی نیست .....

من در انتظار تعبیر چشمان ماه پیر شده ام .....

می دانی ... ؟ می دانی تعبیر چشمان ماه چیست ؟!

باران .... باران ... باران .....

کاش مرا هم به همان نا کجا آباد تو دخیل ببندند .....

کاش مرا هم به همان شعله ی طور موسی دخیل ببندند ....

کاش مرا هم به تردید ابراهیم دخیل ببندند ....

کاش مرا هم به صلیب عیسی دخیل ببندند ....

کاش مرا هم به همان غار تنهایی محمد دخیل ببندند ....

کاش مرا هم به آن چاه ، به میزبان آن امیر لبخند و عشق دخیل ببندند ....

کاش مرا هم بر سر آن چوبه ی داری که حسین بی قرارش بود دخیل ببندند ....

کاش مرا به قناری نازک انگشتان آن عزیز سید ندیده دخیل ببندند ....

کاش ....

می دانی ؟ دلم می خواهد آنچنان دخیلم ببندند که دیگر باز نشوم ... هرگز ...

و دلم می خواهد آنچنان آتش بگیرم که بی ضجه ، بی فریاد ، بی فغان گُر بگیرم و زبانه کشم و یکباره خاکسترم را به دستان باد سپارم ...

به دستان باران ....

و آنزمان است که از پس تمامی این آه ها و ناله ها ... خاموش می شوم ....

مهربان !!

باران ..... آتش .....

انتظارم در باران ... در آتش خلاصه می شود ....

آتش تا رهاییم بخشد و باران تا این پریشانی را درمان باشد .....

و من مدت هاست که اشک هایم را نذر باران کرده ام ....

و سو سوی شمعی ، نذر آتش ....

و من از پس تمامی دیدگان باران خورده ، شعله ی بی اشک و گرم شمعی را جستجو می کنم تا .....

جواب خودم را صبر می نویسم و .... ( ... ) ...

و دلم نهیبم می زند و روحم ندایم می دهد که قناعت !!

قناعت به سهم چاه از بارانِ دیدگان دریایی ترین مرد ....

قناعت به سهم سکوت از دیدگان بی قرار سید ....

و قناعت به دستان ماهتاب ...

و قناعت ....

یا ....

تو را به حق غربت این دل تنگ و بی قرار ، حضورت را دریغ مکن ....

حضورت ....

باران و آتش .....

2005-03-23T13:39:00.000-08:00

مثل هر سال پای سفره هفت سین نشستم چقدر دلم گرفته انگار این بغض داره خفم میکنه به یاد سال پیش افتادم خاطره های تلخ و شیرینی که همه رو با لطف خدا پشست سر گزاشتم و حالا تنها یا دگا راز اونا یه دل سوخته است و بس .................
حالا می خوام بدیها رو به پای بی تجربگیم و خوبی ها رو به فال نیک زندگیم بگریم اما حالا می خوام با یه فکر نو یه زندگی قشنگ تر رو شروع کنم آره تو این سال تجربه های زیادی داشتم حالا که فکر میکنم می بینم بعضی جاها کلی اشتباه کردم بعضی جاها خیلی راحت از اشتباه دیگران چشم پوشی کردم بعضی جاها محبت بقیه رو نا دیده گرفتم و یه جاهایی خیلی کم محبت بودم
حالا فهمیدم که نباید عاشقونه هامو به پای هر کسی بریزم ..... بدی های زندگی رو تحمل کنم ولی بهشون عادت نکنم ...............بهونه هامو واسه زندگی بیشتر کنم و توکلم رو عمیق تر
خدای من ای حامی تمام لحظاتم......ای پدر آسمونی من .. دل گرفتمو به دستای پر مهر تو زنجیر می کنم خدایا کمکم کن تا هیچوقت حسرت لحظه های بر باد رفتم منو از ادامه راه باز نداره
یعنی خدا جون بازم میتونم شروع کنم ؟یعنی تمام کابوسها تمام شدن؟خدایا یعنی دل شکستمو جلا میدی؟
تو این سال جدید فقط ازت می خوام که هیچوقت تنهام نزاری خصوصا تو اون سالن سرد و بی احساس که گاهی گمت می کنم تو همین گیرو دار بی اختیار بغضم میشکنه و اشکام فرو می ریزن چشمامو باز میکنم دود عود اتاق پر کردهو تو این غبار نور شمع بهم چشمک میزنه صدای توپ آمدن عید رو خبر میده چشمامو میبندم و میگم
یا مقلب القلوب................

2005-03-23T10:31:00.000-08:00

برگ دیگه ای از برگهای دفتر زندگی ما به سادگی ورق خورد و یه صفحه دیگه به آخرین صفحه دفتر عمرمون نزدیک تر شدیم..............
حالا با اومدن بهار فصل تازه ای از زندگی ما شروع میشه که تا همیشه تمام لحظه های تلخ و شیرینش به یادگار باقی می مونه........پس چه خوبه که هیچوقت دلی رو نشکنیم و بابت گاهی شکسته شدن دلمون از کسی گله نکنیم جه خوبه تا می تونیم بخندیم و به خاطر هرزگاهی اشک های سرازیر شودمون کسی رو ملامت نکنیم...............
بیاییم تمام سال بهاری باشیم و طراوت و تازگی بهار رو همیشه به دوستیامون سنجاق کنیم و از یاد نبریم که خدای مهربون یه بار دیگه به همه ما لبخند زده
دوستای خوبم سال نو برهمتون مبارک......................

2005-03-12T14:43:00.000-08:00